Ώρα για ρήξη

2012-06-20

Η συνεργασία είναι ο τρόπος. Και είναι εθνικά αναγκαίος και πολιτικά αυτονόητος για όλες τις άλλες δημοκρατικές χώρες, εκτός από εμάς.
Δεν μπορεί όμως να είναι ο στόχος. Είναι το μέσο.
Και αυτή τη στιγμή χρειάζεται καθαρός πολιτικός στόχος και σαφήνεια για αυτά που πρέπει να πετύχουμε μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Τόσος είναι ο χρόνος που χρειάζεται για να κάνουμε την Ελλάδα αγνώριστη, αν δουλέψουμε με συγκέντρωση και με καθοδήγηση ηγεσίας, που ξέρει τι θέλει και είναι έτοιμη να το σχεδιάσει, να το προετοιμάσει να το υπερασπιστεί με δυναμικό τρόπο.

Αν λοιπόν σήμερα όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, καταγγέλλουμε την μεταπολιτευτική νοοτροπία, μέσα στην οποία χάθηκε το μέτρο και η λογική μέσα στις θεωρητικές και αναβλητικές αρλούμπες, που τελικά οδήγησαν σε τεράστιες κοινωνικές αδικίες, τώρα πρέπει να τολμήσουμε την ρήξη. Ότι είναι να γίνει πρέπει να γίνεται καθαρά και να λέγεται με το όνομά του. Τι θέλουμε για το κράτος

Τι θέλουμε για το μεταναστευτικό;

Τι θέλουμε για τις επενδύσεις;

Τι θέλουμε για την υγεία, την παιδεία, την φοροδιαφυγή;

Τι θέλουμε και τι μπορούμε για όλα.

Πως το κάνουμε και σε πόσο χρόνο;

Ποιοι είναι αυτοί που στέκονται απέναντι και γιατί;

Ξεκάθαρα.
Και αυτό σημαίνει κυρίως μηδενική ανοχή στο χαβαλέ, στο μπάχαλο και στην αοριστία. Μηδενική ανοχή σε όσους δεν κάνουν τη δουλειά τους και απλώς ανακατεύουν τον πολιτικό χυλό, με τον γνωστό και καταστροφικό τρόπο. Ούτως ή άλλως αυτό θα το κάνει, όπως όλα δείχνουν η νέα αξιωματική αντιπολίτευση που ήδη έχει αρχίσει να επιβάλλει την καινούργια αοριστολογία και τον καινούργιο λαϊκισμό επαναλαμβάνοντας μονότονα σε κάθε ζήτημα την τρομερά αποστομωτική φράση … «εμείς μιλάμε με την κοινωνία». Αυτοί λοιπόν προσδιόρισαν το ρόλο τους.
Όσο λοιπόν αυτοί θα «μιλάνε» η υπεύθυνη κυβέρνηση πρέπει να «κάνει για την κοινωνία».

Καθημερινές ρήξεις που θα αλλάξουν την ατζέντα, θα δώσουν προοπτική στη χώρα και θα αποκαταστήσουν τον κοινό νου. Μόνο τότε θα ξαναπροκύψουν νέο – ελληνικές ιδέες που θα αντιστοιχούν στην Ευρώπη, θα περιγράφουν τον ελληνικό τρόπο και φυσικά θα είναι πολύ μακριά από την αυτοταπείνωση αλλά και από την κουτοπονηρία. Ή τώρα θα γίνει αυτή η ρήξη ή απλώς θα παίξουμε στις καθυστερήσεις, μέχρι να προετοιμαστούν επαρκώς οι νέοι Μαυρογιαλούροι που θα είναι και πολύ αυταρχικοί. Και τότε δεν θα μας αρέσει καθόλου αυτό που θα δούμε…α